Een uitstekend overleg. En toch gebeurde er niets.
Het was een productieve bijeenkomst. Alle betrokken organisaties waren vertegenwoordigd. Er was openheid, wederzijds begrip en overeenstemming over de gewenste richting.
Bij het afsluiten sprak iemand tevreden uit: “Mooi, volgens mij zitten we allemaal op één lijn.” Iedereen knikte.
Drie weken later bleek er nauwelijks iets veranderd. Niet omdat mensen hun afspraken bewust niet nakwamen. Maar omdat niemand precies wist wie de volgende stap moest zetten.
Een herkenbaar verschijnsel binnen complexe samenwerkingen.
We besteden veel aandacht aan het creëren van draagvlak. We zoeken overeenstemming, verbinden perspectieven en formuleren gezamenlijke ambities.
Maar draagvlak is nog geen eigenaarschap. Dat iedereen ergens achter staat, betekent niet automatisch dat iemand ervoor staat.
Eigenaarschap ontstaat wanneer helder is wie waarvoor verantwoordelijk is, welke besluiten genomen moeten worden en wie aanspreekbaar is op de voortgang.
Dat vraagt soms om ongemakkelijke vragen. Wie neemt het besluit? Wie zorgt dat het wordt uitgevoerd? En wat gebeurt er als het niet lukt?
Juist die vragen maken het verschil tussen een prettige samenwerking en een effectieve samenwerking.
Want het succes van een overleg blijkt niet uit hoeveel mensen tevreden de ruimte verlaten. Het blijkt uit wat er gebeurt nadat de deur is dichtgevallen.
